Είχα μήνες να μπω στο "σπιτάκι" μου και μόλις χθες είδα κάποια μηνύματα από φίλες που ανησύχησαν με την απουσία μου και ειλικρινά συγκινήθηκα πολύ. Από το τέλος του προηγούμενου Οκτώβρη μέχρι χθες, θέματα υγείας ταλαιπώρησαν τέσσερα μέλη της οικογένειας, το ένα επεισόδιο μετά το άλλο, νοσοκομείο, ανάρρωση κλπ. Eυτυχώς όμως ήταν όλα περαστικά κι ελπίζουμε, υγιείς πια, να γιορτάσουμε το Πάσχα με ηρεμία. Να μην πω βεβαίως μεγάλη κουβέντα...  

Ελπίζω σύντομα να γυρίσω στις παλιές καλές συνήθειες και να θυμηθώ πώς γίνονται οι αναρτήσεις, αφού πρώτα θυμηθώ πώς γίνονται οι κατασκευές!!!  

Φιλιά! Θα επανέλθω με πασχαλινές ευχές :-))  

Προειδοποίηση για κακόβουλο λογισμικό από τον ιστότοπο caixaspandora.blogspot.com

Σήμερα μπήκα σε κάποια από τα ιστολόγια που παρακολουθώ και έλαβα την εξής προειδοποίηση: O συγκεκριμένος ιστότοπος περιέχει υλικό από τον ιστότοπο caixaspandora.blogspot.com ο οποίος έχει διαπιστωθεί ότι διανέμει κακόβουλο λογισμικό. Αν συνεχίσετε την περιήγησή σας, ενδέχεται να εγκατασταθεί στον υπολογιστή σας κακόβουλο λογισμικό. Ο ιστότοπος  caixaspandora.blogspot.com έχει ενημερωθεί σχετικά.
Πάνω κάτω αυτά λέει, δεν υπήρχε η επιλογή αντιγραφής-επικόλλησης του κειμένου. Η προειδοποίηση μού άνοιξε σε τρία ιστολόγια, το ένα δεν θυμάμαι ποιο ήταν, τα άλλα δύο είναι της Χαράς (Κάν' το με αγάπη) και της Μαρίας (decoupage addict).
Kορίτσια, αν θέλετε, κοιτάξτε το. Ενδεχομένως να χρειάζεται να διαγράψετε το ιστολόγιο caixaspandora.blogspot.com από τη λίστα αυτών που παρακολουθείτε.

Δωράκια από τη Βυτίνα και τρία κεράκια.

Το Πάσχα του 2005 βρεθήκαμε για πέντε μέρες οικογενειακώς στην Αρκαδία. Τότε κάναμε και την πρώτη μας επίσκεψη στη Βυτίνα, 38 χλμ. από την Τρίπολη.  Ο καιρός όμως ήταν βροχερός ως όφειλε, Μ. Παρασκευή βλέπετε, κι έτσι δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε σε κανένα από τα πανέμορφα χωριά του Μαίναλου. Τα διασχίσαμε αργά με το αυτοκίνητο και είδαμε μόνο τις κεντρικές πλατείες τους. Από τότε βρεθήκαμε άλλες δυο φορές στην Τρίπολη, χωρίς όμως τα παιδιά, κι έτσι δεν κάναμε την εκδρομή στο Μαίναλο που μου είχε μείνει απωθημένο! Όταν όμως την προηγούμενη εβδομάδα μού πρότεινε ο καλός μου να κατέβω μαζί του για τρεις μέρες στην Τρίπολη, φαντάζεστε  ποια ήταν η πρώτη μου σκέψη... η Νίκη και το Ονειροποιείο  της, φυσικά!  Έτσι λοιπόν βρέθηκα το προηγούμενο Σάββατο να απολαμβάνω το καφεδάκι μου στην πλατεία της Βυτίνας, παρέα με την Νίκη και τον άντρα της. Τα παιδάκια τους δεν είχα τη χαρά να τα γνωρίσω, ήταν στην γιαγιά τους, θα ξαναπάω όμως, οπότε θα γίνει κι αυτό.  Η γνωριμία μου με τη Νίκη δεν ήταν τίποτα λιγότερο απ' ό,τι είχα φανταστεί. Όσες φορές είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο, θυμάμαι την εντύπωση που μου είχε κάνει η γλυκιά και ήρεμη φωνή της.  Γλυκιά φωνή, γλυκός άνθρωπος... είχα σκεφτεί τότε και δεν έπεσα έξω.  Δυο ώρες καθίσαμε παρέα κι ήταν λες κι ήμασταν φίλες από παλιά. Και τι δεν είπαμε! Είχα βέβαια και τη χαρά να δω από κοντά τις δημιουργίες της Νίκης, αφού το κατάστημα που διατηρεί με τον άντρα της είναι στην πλατεία, κι έχω να σας πω πως δεν μας δείχνει ούτε το ένα εκατοστό απ' όσα φτιάχνει. Και εννοείται φυσικά πως τα χειροτεχνήματά της δεν υπολείπονται καθόλου σε γούστο και φαντασία από τα έτοιμα που διαθέτει το κατάστημα. Προσωπικά εντυπωσιάστηκα από τα γούρια, όλα από τα χεράκια της κι ούτε ένα ίδιο με κάποιο άλλο! Κι όπως ίσως φαντάζεστε, δεν έφυγα με άδεια χέρια!  Τα δωράκια μου, όλα χειροποίητα, τα βλέπετε στην πρώτη φωτο και στις δύο επόμενες: Δύο μπουκάλια κρασί που έχει φτιάξει ο άντρας της, το ένα μπουκάλι το φιλοτέχνησε η φιλενάδα μας με αμπελόφυλλα, ένα μπουκάλι με κλαδί ελιάς για να βάζω μέσα το λαδάκι μου, και δυο σελιδοδείκτες για τα κορίτσια μου, με την Άννα και τη Λόλα από το αναγνωστικό του δημοτικού της γενιάς μου. Το κρασί θα περιμένει το επόμενο οικογενειακό γεύμα, όσο για τη Λόλα και την Άννα, μετά τη φωτογράφιση κρύφτηκαν στα πρώτα βιβλία που βρέθηκαν μπροστά τους. Ντροπαλά τα κορίτσια!

Νίκη μου, τη χάρηκα πολύ τη συνάντησή μας! Και χάρηκα επίσης που επαληθεύτηκε η άποψή μου

σχετικά με το διαδίκτυο. Έχει δύο όψεις, όπως και τα νομίσματα. Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να απομονώσει τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, μπορεί και να τον φέρει κοντά σε άλλους ανθρώπους, ενδιαφέροντες κι αξιόλογους. Είναι καθαρά θέμα χρήσης. 

Πίνοντας τον καφέ μας με τη Νίκη, "τσίμπησα" και tip για decoupage σε κερί: Τοποθετούμε τη χαρτοπετσέτα γύρω από το κερί, το τυλίγουμε μετά με λαδόκολλα, εγώ τη στερέωσα με σιλοτέιπ όπως τα πακετάκια, ξαπλώνουμε το κερί επάνω σε χαρτί κουζίνας για να μη λερώσουμε και μετά το φυσάμε από πολύ κοντά με το σεσουάρ στη ζεστή σκάλα. Η λαδόκολλα γίνεται διάφανη σιγά-σιγά όσο ζεσταίνεται το κερί  κι' έτσι ενσωματώνεται η χαρτοπετσέτα. Κυλάμε το κερί επάνω στο χαρτί μέχρι να το φυσήξουμε ολόκληρο κι έπειτα αφήνουμε λίγο να κρυώσει. Ανοίγουμε τη λαδόκολλα κι έχουμε το αποτέλεσμα που βλέπετε. Δεν είναι δύσκολο. Αυτά τα κεριά είναι η πρώτη μου απόπειρα κι ομολογώ πως ενθουσιάστηκα. 

Σημείωση: Νίκη, μπορείς σε παρακαλώ να αναφέρεις ποια κοπέλα σού έδωσε το συγκεκριμένο tip, γιατί εγώ δεν συγκράτησα το όνομά της και θα ήθελα πολύ να την ευχαριστήσω.

Update: Βρέθηκε η πηγή της ιδέας! Είναι το ιστολόγιο "Δημιουργία" της Κατερίνας κι εδώ είναι ο σύνδεσμος με τις οδηγίες, πολύ πιο κατατοπιστικές από τις δικές μου.  Κατερίνα, ένα ιδιαίτερο "ευχαριστώ" από εμένα!

Μολυβοθήκη "Κομπόστα"

Σήμερα έφτιαξα ένα από τα αγαπημένα καλοκαιρινά γλυκά της οικογένειας, το πιο απλό απ' όλα, ζελέ με κομμάτια φρούτων. Κι επειδή το έχουμε ξαναπεί πως δεν πετάμε τίποτα, το κουτί της κομπόστας μεταμορφώθηκε σε μια μεγάλη μολυβοθήκη!  Την ιδέα τη βρήκα σε κάποιο από τα ιστολόγια της "γειτονιάς", πριν από λίγο καιρό, αλλά δυστυχώς δε θυμάμαι πια σε ποιο ήταν. Αν θυμάται κανείς, ας το αναφέρει σε σχόλιο, για να βάλω και το σχετικό link.
Χρησιμοποίησα χοντρό σπάγκο, κομμάτια τσόχας σε διάφορα σχέδια και ξύλινα κουμπιά σε διάφορα χρώματα. Τα κόλλησα όλα με ατλακόλ. Στη βάση έβαλα κι ένα κομμάτι αυτοκόλλητης τσόχας για να "πατάει" αθόρυβα.

Update:
Ευχαριστώ το κουνελάκι που μου θύμισε πού ακριβώς είχα δει την ιδέα για τη μολυβοθήκη. Ήταν στο ιστολόγιο της  aneraida  την οποία ευχαριστώ ιδιαίτερα για την ανάρτηση!

HELP!

Οι Craft Fairies δεν είναι οι μόνες που έχουν προβλήματα με τη δημοσίευση μηνυμάτων! Ούτε εγώ μπορώ να αφήσω μήνυμα στα περισσότερα από τα ιστολόγια που παρακολουθώ. Συναντώ σθεναρή αντίσταση του Blogger. Ίσως να επηρεάστηκε από το κλίμα των ημερών, αλλά ας του πει κάποιος πως είναι σε λάθος μεριά! Κι εγώ στους αδύναμους ανήκω, σαν το "έρμο" το Coyote! 

Στεφάνι και βραβεία "στυλ" και "φιλίας"

Αυτό το στεφάνι στολίζει το σπίτι μας εδώ και 2 χρόνια κι είναι δώρο μιας πολύ καλής φίλης και γειτόνισσας, η οποία ασχολείται με τη ζωγραφική και με διάφορες άλλες κατασκευές και διαθέτει αστείρευτη φαντασία. Το συγκεκριμένο στεφάνι το έφτιαξε στο άψε-σβήσε, ενώ πίναμε το καφεδάκι μας, θέλοντας να μου δείξει πόσο εύκολο είναι να φτιάξεις ένα στολίδι απ' το τίποτα. Χρησιμοποίησε μια συσκευασία 500gr. αυτοξηραινόμενου πηλού και ό,τι αποξηραμένα ποτ-πουρί και κοχύλια είχε στο σπίτι της. Η συγκεκριμένη κατασκευή μου έδωσε την ιδέα για τους καθρέφτες που έφτιαξα αργότερα, από πηλό, στολισμένους με κοχύλια ή πέτρες.  Η διαδικασία για την κατασκευή του στεφανιού είναι πολύ πιο απλή από εκείνη του καθρέφτη, βασίζεται όμως στην ίδια ιδέα και μπορείτε να τη δείτε εδώ.

Αυτές τις μέρες πήρα και δύο βραβεία από δύο νέες φίλες,  την Κική (περί ανέμων και υδάτων)

και τη Μαρία (decoupageaddict)

To πρώτο επιβραβεύει το στυλ των ιστολογίων της γειτονιάς μας  και το δεύτερο τη φιλία που ανθίζει σιγά-σιγά ανάμεσά μας. Για το λόγο αυτό, θεωρώ πως πρέπει να δοθούν σε όόόλα τα ιστολόγια, αφού όλα είναι "στυλάτα" με τον δικό του τρόπο το καθένα, και φυσικά όταν τίθεται θέμα φιλίας, ποιος αμφισβητεί την ειλικρίνεια των συναισθημάτων που εκφράζονται και τη γνησιότητα των σχέσεων που αναπτύσσονται στον ηλεκτρονικό μας κόσμο; Εγώ πάντως νιώθω πολύ τυχερή που  μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους πραγματικά αξιόλογους και θεωρώ κέρδος τη διαδικτυακή μας επαφή, αν σκεφτώ πως διαφορετικά δε θα τους γνώριζα ποτέ. Κι η ελπίδα να συναντηθούμε κάποια μέρα, υπάρχει φυσικά πάντα!

Μαγισσοκαπελάκια της "Λελένης" και ζωάκια από πολυμερικό πηλό.

Θυμάστε φαντάζομαι τα σκουλαρίκια "μαγισσοκαπελάκια" της Λελένης, και το βιντεάκι όπου μας έδειξε βήμα-βήμα τον τρόπο για να τα φτιάξουμε. Ε, λοιπόν, μου άρεσαν τόόόσο πολύ που παρακάλεσα τη μικρή μου κόρη που άρχισε να ασχολείται με πολυμερικό πηλό, να μου φτιάξει ένα ζευγάρι. Είναι μικρότερα από της Ελένης και σε διαφορετικό χρώμα, αλλά νομίζω πως πέτυχαν!  Εγώ έκανα μόνο το τρύπημα κι έπειτα πέρασα τα γαντζάκια. 

Ελένη, σ' ευχαριστώ ιδιαίτερα για την όμορφη ιδέα! Τα φοράω από χθες και δεν τα χορταίνω!

Κι εκεί που θα ψήναμε τα καπελάκια,  βρήκαμε και τρία ζωάκια να περιμένουν έξω από τον φούρνο! Μου φαίνεται πως το παιδάκι μου βρήκε "δουλειά" για το καλοκαίρι! Ας τελειώσουν πρώτα οι εξετάσεις κι ύστερα θ' αρχίσω τις παραγγελίες για καλοκαιρινά κοσμηματάκια, μινιατούρες, μπρελόκ κι ό,τι άλλο σκεφτώ...