simply creative

2012-04-10T22:53:00.000+03:00

Είχα μήνες να μπω στο "σπιτάκι" μου και μόλις χθες είδα κάποια μηνύματα από φίλες που ανησύχησαν με την απουσία μου και ειλικρινά συγκινήθηκα πολύ. Από το τέλος του προηγούμενου Οκτώβρη μέχρι χθες, θέματα υγείας ταλαιπώρησαν τέσσερα μέλη της οικογένειας, το ένα επεισόδιο μετά το άλλο, νοσοκομείο, ανάρρωση κλπ. Eυτυχώς όμως ήταν όλα περαστικά κι ελπίζουμε, υγιείς πια, να γιορτάσουμε το Πάσχα με ηρεμία. Να μην πω βεβαίως μεγάλη κουβέντα...

Ελπίζω σύντομα να γυρίσω στις παλιές καλές συνήθειες και να θυμηθώ πώς γίνονται οι αναρτήσεις, αφού πρώτα θυμηθώ πώς γίνονται οι κατασκευές!!!

Φιλιά! Θα επανέλθω με πασχαλινές ευχές :-))

Προειδοποίηση για κακόβουλο λογισμικό από τον ιστότοπο caixaspandora.blogspot.com

2011-09-29T14:46:00.000+03:00

Σήμερα μπήκα σε κάποια από τα ιστολόγια που παρακολουθώ και έλαβα την εξής προειδοποίηση: O συγκεκριμένος ιστότοπος περιέχει υλικό από τον ιστότοπο caixaspandora.blogspot.com ο οποίος έχει διαπιστωθεί ότι διανέμει κακόβουλο λογισμικό. Αν συνεχίσετε την περιήγησή σας, ενδέχεται να εγκατασταθεί στον υπολογιστή σας κακόβουλο λογισμικό. Ο ιστότοπος caixaspandora.blogspot.com έχει ενημερωθεί σχετικά.
Πάνω κάτω αυτά λέει, δεν υπήρχε η επιλογή αντιγραφής-επικόλλησης του κειμένου. Η προειδοποίηση μού άνοιξε σε τρία ιστολόγια, το ένα δεν θυμάμαι ποιο ήταν, τα άλλα δύο είναι της Χαράς (Κάν' το με αγάπη) και της Μαρίας (decoupage addict).
Kορίτσια, αν θέλετε, κοιτάξτε το. Ενδεχομένως να χρειάζεται να διαγράψετε το ιστολόγιο caixaspandora.blogspot.com από τη λίστα αυτών που παρακολουθείτε.

Δωράκια από τη Βυτίνα και τρία κεράκια.

2011-06-24T16:32:00.003+03:00

Το Πάσχα του 2005 βρεθήκαμε για πέντε μέρες οικογενειακώς στην Αρκαδία. Τότε κάναμε και την πρώτη μας επίσκεψη στη Βυτίνα, 38 χλμ. από την Τρίπολη. Ο καιρός όμως ήταν βροχερός ως όφειλε, Μ. Παρασκευή βλέπετε, κι έτσι δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε σε κανένα από τα πανέμορφα χωριά του Μαίναλου. Τα διασχίσαμε αργά με το αυτοκίνητο και είδαμε μόνο τις κεντρικές πλατείες τους. Από τότε βρεθήκαμε άλλες δυο φορές στην Τρίπολη, χωρίς όμως τα παιδιά, κι έτσι δεν κάναμε την εκδρομή στο Μαίναλο που μου είχε μείνει απωθημένο! Όταν όμως την προηγούμενη εβδομάδα μού πρότεινε ο καλός μου να κατέβω μαζί του για τρεις μέρες στην Τρίπολη, φαντάζεστε ποια ήταν η πρώτη μου σκέψη... η Νίκη και το Ονειροποιείο της, φυσικά! Έτσι λοιπόν βρέθηκα το προηγούμενο Σάββατο να απολαμβάνω το καφεδάκι μου στην πλατεία της Βυτίνας, παρέα με την Νίκη και τον άντρα της. Τα παιδάκια τους δεν είχα τη χαρά να τα γνωρίσω, ήταν στην γιαγιά τους, θα ξαναπάω όμως, οπότε θα γίνει κι αυτό. Η γνωριμία μου με τη Νίκη δεν ήταν τίποτα λιγότερο απ' ό,τι είχα φανταστεί. Όσες φορές είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο, θυμάμαι την εντύπωση που μου είχε κάνει η γλυκιά και ήρεμη φωνή της. Γλυκιά φωνή, γλυκός άνθρωπος... είχα σκεφτεί τότε και δεν έπεσα έξω. Δυο ώρες καθίσαμε παρέα κι ήταν λες κι ήμασταν φίλες από παλιά. Και τι δεν είπαμε! Είχα βέβαια και τη χαρά να δω από κοντά τις δημιουργίες της Νίκης, αφού το κατάστημα που διατηρεί με τον άντρα της είναι στην πλατεία, κι έχω να σας πω πως δεν μας δείχνει ούτε το ένα εκατοστό απ' όσα φτιάχνει. Και εννοείται φυσικά πως τα χειροτεχνήματά της δεν υπολείπονται καθόλου σε γούστο και φαντασία από τα έτοιμα που διαθέτει το κατάστημα. Προσωπικά εντυπωσιάστηκα από τα γούρια, όλα από τα χεράκια της κι ούτε ένα ίδιο με κάποιο άλλο! Κι όπως ίσως φαντάζεστε, δεν έφυγα με άδεια χέρια! Τα δωράκια μου, όλα χειροποίητα, τα βλέπετε στην πρώτη φωτο και στις δύο επόμενες: Δύο μπουκάλια κρασί που έχει φτιάξει ο άντρας της, το ένα μπουκάλι το φιλοτέχνησε η φιλενάδα μας με αμπελόφυλλα, ένα μπουκάλι με κλαδί ελιάς για να βάζω μέσα το λαδάκι μου, και δυο σελιδοδείκτες για τα κορίτσια μου, με την Άννα και τη Λόλα από το αναγνωστικό του δημοτικού της γενιάς μου. Το κρασί θα περιμένει το επόμενο οικογενειακό γεύμα, όσο για τη Λόλα και την Άννα, μετά τη φωτογράφιση κρύφτηκαν στα πρώτα βιβλία που βρέθηκαν μπροστά τους. Ντροπαλά τα κορίτσια!

Νίκη μου, τη χάρηκα πολύ τη συνάντησή μας! Και χάρηκα επίσης που επαληθεύτηκε η άποψή μου

σχετικά με το διαδίκτυο. Έχει δύο όψεις, όπως και τα νομίσματα. Με τον ίδιο τρόπο που μπορεί να απομονώσει τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, μπορεί και να τον φέρει κοντά σε άλλους ανθρώπους, ενδιαφέροντες κι αξιόλογους. Είναι καθαρά θέμα χρήσης.

Πίνοντας τον καφέ μας με τη Νίκη, "τσίμπησα" και tip για decoupage σε κερί: Τοποθετούμε τη χαρτοπετσέτα γύρω από το κερί, το τυλίγουμε μετά με λαδόκολλα, εγώ τη στερέωσα με σιλοτέιπ όπως τα πακετάκια, ξαπλώνουμε το κερί επάνω σε χαρτί κουζίνας για να μη λερώσουμε και μετά το φυσάμε από πολύ κοντά με το σεσουάρ στη ζεστή σκάλα. Η λαδόκολλα γίνεται διάφανη σιγά-σιγά όσο ζεσταίνεται το κερί κι' έτσι ενσωματώνεται η χαρτοπετσέτα. Κυλάμε το κερί επάνω στο χαρτί μέχρι να το φυσήξουμε ολόκληρο κι έπειτα αφήνουμε λίγο να κρυώσει. Ανοίγουμε τη λαδόκολλα κι έχουμε το αποτέλεσμα που βλέπετε. Δεν είναι δύσκολο. Αυτά τα κεριά είναι η πρώτη μου απόπειρα κι ομολογώ πως ενθουσιάστηκα.

Σημείωση: Νίκη, μπορείς σε παρακαλώ να αναφέρεις ποια κοπέλα σού έδωσε το συγκεκριμένο tip, γιατί εγώ δεν συγκράτησα το όνομά της και θα ήθελα πολύ να την ευχαριστήσω.

Update: Βρέθηκε η πηγή της ιδέας! Είναι το ιστολόγιο "Δημιουργία" της Κατερίνας κι εδώ είναι ο σύνδεσμος με τις οδηγίες, πολύ πιο κατατοπιστικές από τις δικές μου. Κατερίνα, ένα ιδιαίτερο "ευχαριστώ" από εμένα!

Μολυβοθήκη "Κομπόστα"

2011-06-09T16:39:00.001+03:00

Σήμερα έφτιαξα ένα από τα αγαπημένα καλοκαιρινά γλυκά της οικογένειας, το πιο απλό απ' όλα, ζελέ με κομμάτια φρούτων. Κι επειδή το έχουμε ξαναπεί πως δεν πετάμε τίποτα, το κουτί της κομπόστας μεταμορφώθηκε σε μια μεγάλη μολυβοθήκη! Την ιδέα τη βρήκα σε κάποιο από τα ιστολόγια της "γειτονιάς", πριν από λίγο καιρό, αλλά δυστυχώς δε θυμάμαι πια σε ποιο ήταν. Αν θυμάται κανείς, ας το αναφέρει σε σχόλιο, για να βάλω και το σχετικό link.
Χρησιμοποίησα χοντρό σπάγκο, κομμάτια τσόχας σε διάφορα σχέδια και ξύλινα κουμπιά σε διάφορα χρώματα. Τα κόλλησα όλα με ατλακόλ. Στη βάση έβαλα κι ένα κομμάτι αυτοκόλλητης τσόχας για να "πατάει" αθόρυβα.

Update:
Ευχαριστώ το κουνελάκι που μου θύμισε πού ακριβώς είχα δει την ιδέα για τη μολυβοθήκη. Ήταν στο ιστολόγιο της aneraida την οποία ευχαριστώ ιδιαίτερα για την ανάρτηση!

HELP!

2011-05-28T18:38:00.000+03:00

Οι Craft Fairies δεν είναι οι μόνες που έχουν προβλήματα με τη δημοσίευση μηνυμάτων! Ούτε εγώ μπορώ να αφήσω μήνυμα στα περισσότερα από τα ιστολόγια που παρακολουθώ. Συναντώ σθεναρή αντίσταση του Blogger. Ίσως να επηρεάστηκε από το κλίμα των ημερών, αλλά ας του πει κάποιος πως είναι σε λάθος μεριά! Κι εγώ στους αδύναμους ανήκω, σαν το "έρμο" το Coyote!

Στεφάνι και βραβεία "στυλ" και "φιλίας"

2011-05-24T12:45:00.001+03:00

Αυτό το στεφάνι στολίζει το σπίτι μας εδώ και 2 χρόνια κι είναι δώρο μιας πολύ καλής φίλης και γειτόνισσας, η οποία ασχολείται με τη ζωγραφική και με διάφορες άλλες κατασκευές και διαθέτει αστείρευτη φαντασία. Το συγκεκριμένο στεφάνι το έφτιαξε στο άψε-σβήσε, ενώ πίναμε το καφεδάκι μας, θέλοντας να μου δείξει πόσο εύκολο είναι να φτιάξεις ένα στολίδι απ' το τίποτα. Χρησιμοποίησε μια συσκευασία 500gr. αυτοξηραινόμενου πηλού και ό,τι αποξηραμένα ποτ-πουρί και κοχύλια είχε στο σπίτι της. Η συγκεκριμένη κατασκευή μου έδωσε την ιδέα για τους καθρέφτες που έφτιαξα αργότερα, από πηλό, στολισμένους με κοχύλια ή πέτρες. Η διαδικασία για την κατασκευή του στεφανιού είναι πολύ πιο απλή από εκείνη του καθρέφτη, βασίζεται όμως στην ίδια ιδέα και μπορείτε να τη δείτε εδώ.

Αυτές τις μέρες πήρα και δύο βραβεία από δύο νέες φίλες, την Κική (περί ανέμων και υδάτων)

και τη Μαρία (decoupageaddict)

To πρώτο επιβραβεύει το στυλ των ιστολογίων της γειτονιάς μας και το δεύτερο τη φιλία που ανθίζει σιγά-σιγά ανάμεσά μας. Για το λόγο αυτό, θεωρώ πως πρέπει να δοθούν σε όόόλα τα ιστολόγια, αφού όλα είναι "στυλάτα" με τον δικό του τρόπο το καθένα, και φυσικά όταν τίθεται θέμα φιλίας, ποιος αμφισβητεί την ειλικρίνεια των συναισθημάτων που εκφράζονται και τη γνησιότητα των σχέσεων που αναπτύσσονται στον ηλεκτρονικό μας κόσμο; Εγώ πάντως νιώθω πολύ τυχερή που μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους πραγματικά αξιόλογους και θεωρώ κέρδος τη διαδικτυακή μας επαφή, αν σκεφτώ πως διαφορετικά δε θα τους γνώριζα ποτέ. Κι η ελπίδα να συναντηθούμε κάποια μέρα, υπάρχει φυσικά πάντα!

Μαγισσοκαπελάκια της "Λελένης" και ζωάκια από πολυμερικό πηλό.

2011-05-19T19:52:00.000+03:00

Θυμάστε φαντάζομαι τα σκουλαρίκια "μαγισσοκαπελάκια" της Λελένης, και το βιντεάκι όπου μας έδειξε βήμα-βήμα τον τρόπο για να τα φτιάξουμε. Ε, λοιπόν, μου άρεσαν τόόόσο πολύ που παρακάλεσα τη μικρή μου κόρη που άρχισε να ασχολείται με πολυμερικό πηλό, να μου φτιάξει ένα ζευγάρι. Είναι μικρότερα από της Ελένης και σε διαφορετικό χρώμα, αλλά νομίζω πως πέτυχαν! Εγώ έκανα μόνο το τρύπημα κι έπειτα πέρασα τα γαντζάκια.

Ελένη, σ' ευχαριστώ ιδιαίτερα για την όμορφη ιδέα! Τα φοράω από χθες και δεν τα χορταίνω!

Κι εκεί που θα ψήναμε τα καπελάκια, βρήκαμε και τρία ζωάκια να περιμένουν έξω από τον φούρνο! Μου φαίνεται πως το παιδάκι μου βρήκε "δουλειά" για το καλοκαίρι! Ας τελειώσουν πρώτα οι εξετάσεις κι ύστερα θ' αρχίσω τις παραγγελίες για καλοκαιρινά κοσμηματάκια, μινιατούρες, μπρελόκ κι ό,τι άλλο σκεφτώ...

Kiki's "happy baby-tree" !!!

2011-05-14T17:06:00.002+03:00

Η άνοιξη μπορεί να καθυστέρησε αρκετά, εμένα όμως ο υπολογιστής μου απέκτησε χρώμα ή μάλλον χρώματα, που μου φτιάχνουν τη διάθεση με κάθε ματιά που ρίχνω στην οθόνη! Ο λόγος; Είναι "μικρός", πλην όμως "ζωντανός" και άκρως χαριτωμένος, άρτι αφιχθείς από το kiki's art house !

Χθες, λίγο πριν φύγω για τη δουλειά, με περίμενε μια μικρή έκπληξη, κλεισμένη σ' ένα στρογγυλό κουτάκι! Ήταν το δωράκι που είχα κερδίσει πριν από έναν μήνα περίπου, ως η εκατοστή αναγνώστρια της Κικής.

Να, τι έκρυβε η κοκκινοσκουφίτσα (του κουτιού) από τον κακό λύκο (του κουτιού επίσης) :

Το δεντράκι κι η γλυκύτατη αφιέρωση της Κικής:

Κική, μπορώ να σε διαβεβαιώσω πως το δεντράκι σου βρήκε τη θέση που του ταιριάζει και με κοιτά περήφανα απ' την κορφή του ηλεκτρονικού μου κόσμου! Σ' ευχαριστώ!

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

2011-04-23T19:19:00.000+03:00

Μ. Σάββατο απόγευμα κι όπου να 'ναι τελειώνω και με τα ψωμάκια για το αυριανό τραπέζι! Αρκετό τρέξιμο μέχρι την τελευταία ώρα κι ελάχιστος χρόνος για να σας επισκεφθώ και ν' ανταποδώσω τις ευχές, οπότε σας εύχομαι κι εγώ από εδώ. Να περάσετε όμορφα τις γιορτές με τις οικογένειές σας, με συγγενείς και φίλους που αγαπάτε και με το καλό να τα ξαναπούμε στη "γειτονιά" μας!

Και ζήσαν αυτοί καλά...

2011-04-20T00:44:00.001+03:00

Ένα ιδιαίτερο δώρο είναι η σημερινή μου ανάρτηση, ένα καδράκι που έφτιαξα με πολύ μεράκι και με ακόμα περισσότερη αγάπη. Ο τίτλος παραπέμπει σε παραμύθι και το ζευγάρι της φωτογραφίας μοιάζει να είναι πραγματικά ευτυχισμένο, δε συμφωνείτε; Οι γατούλες μου θα μπορούσε να έχουν μόλις συναντηθεί και ν' ατενίζουν με ενωμένες τις μουρίτσες τους το κοινό τους μέλλον. Ίσως όμως να βρίσκονται ήδη πολλά χρόνια μαζί και ν' αναπολούν τις ευτυχισμένες στιγμές από το παρελθόν τους. Ισχύει το δεύτερο, μια κι οι γατούλες μου δεν είναι παρά οι γονείς μου που στις 24, την Κυριακή του Πάσχα δηλαδή, συμπληρώνουν αισίως 45 χρόνια κοινής πορείας στη ζωή, γεμάτα με όλες τις γλυκές και πικρές στιγμές που συνεπάγεται ένα τόσο μακρύ διάστημα. Τους εύχομαι να συνεχίσουν ν' ακουμπάνε ο ένας στον άλλον με αγάπη κι εμπιστοσύνη για πολλά χρόνια ακόμη!

Η αλήθεια είναι πως με παίδεψε αρκετά το κάδρο, όχι τόσο οι γατούλες μου, όσο η κορνίζα τους, αλλά τελικά κατάφερα να τις δω όπως τις είχα φανταστεί. Οι γάτες είναι από βαρύ πηλό, τον οποίο έκοψα σύμφωνα με το πατρόν, το κάδρο είναι χοντρό κόντρα πλακέ θαλάσσης 28,5cm Χ 30cm , και η αυτοσχέδια κορνίζα είναι ύφασμα βουτηγμένο σε ατλακόλ, το οποίο έβαψα με χρυσό ακρυλικό, αφού στέγνωσε. Το μαύρο χρώμα όπως κι αυτό του φόντου είναι ακρυλικό. Τα μουστάκια είναι κομμάτια από μαύρη ντίζα και τα περιλαίμια από καφέ δερματάκι. Δυστυχώς δεν έβγαλα φωτογραφίες καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, γιατί ήμουν αρκετά λερωμένη και μόνη, αν όμως θέλετε να ρωτήσετε οτιδήποτε, μη διστάσετε. Να πω βέβαια πως είναι η πρώτη μου απόπειρα σε κάδρο με πηλό, οπότε ίσως θα έπρεπε να απευθυνθείτε στα πιο έμπειρα κορίτσια της "γειτονιάς", στις "συνήθεις υπόπτους" δηλαδή!

Πασχαλινές λαμπάδες πέρσι και φέτος, και ένα παιχνίδι...

2011-04-15T23:26:00.007+03:00

Πέρσι δοκίμασα για πρώτη φορά να φτιάξω μόνη μου τις λαμπάδες του Πάσχα, κι επειδή τότε ακόμα δεν είχα καμία σχέση με τον κόσμο των ιστολογίων, ούτε που μπορούσα να φανταστώ πόσες ιδέες κυκλοφορούσαν λίγα μέτρα πιο μακριά... στο pc μου! Χρησιμοποίησα λοιπόν απλά υλικά, ξύλινες καρδούλες, λουλουδάκια από πολυμερικό πηλό που αγόρασα έτοιμα και κόλλα σιλικόνης, κρύα, και ιδού το αποτέλεσμα: Διπλά και μονά λαμπαδίνια για τέσσερα κορίτσια μεταξύ 17-22 και μια γαλάζια μ' έναν ξύλινο πρίγκηπα για έναν μικρούλη 7 χρόνων. Τη συγκεκριμένη φωτογραφία την ανέβασα όταν έφτιαξα το ιστολόγιό μου, αλλά ήταν εκτός εποχής, άρα και ενδιαφέροντος.

Φέτος αποφάσισα να φτιάξω κάτι διαφορετικό και να τι μου προέκυψε:

Τα παπουτσάκια είναι μπρελόκ, οι κορδέλες είναι δύο, η μια επάνω από την άλλη, μια φαρδιά και μια πιο στενή, σε χρώμα άσπρο-ροζ και γαλάζιο-άσπρο αντίστοιχα, και οι χάντρες είναι περασμένες σε λεπτό κορδονάκι που χρησιμοποιούμε για κοσμήματα. Το ροζ κερί έχει ελαφρύ σχέδιο που ίσως δε φαίνεται καλά στη φωτογραφία. Κόστος υλικών: 4,5 Ευρώ για τις φετινές, 3,5-6 Ευρώ για τις περσινές.

Και αφού τελείωσα αισίως τις λαμπάδες, ώρα για το παιχνίδι που με κάλεσε να πάιξω η Νίκη.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1. Τι παραγγέλνεις στα Starbucks;
Διπλό Ελληνικό στο παραδοσιακό μπρίκι, με γλυκάκι κουταλιού βύσσινο σερβίρουν στα Starbucks; Γιατί στο μικρό τόπο που μένω, μας κακομαθαίνουν!
2. 'Eνα αντικείμενο από τη ντουλάπα σου χωρίς το οποίο δεν μπορείς να ζήσεις.
Η φωτογραφική μου μηχανή. Ναι, την έχω στη ντουλάπα μου!
3. Τι είναι αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα γνώριζαν γιά σένα;
Το υποκοριστικό με το οποίο συνηθίζουν να με φωνάζουν οι πολύ δικοί μου άνθρωποι, κατάλοιπο της εποχής που η αδερφή μου δεν μπορούσε να προφέρει ολόκληρο το όνομά μου. Στην εφηβεία με ενοχλούσε, τώρα τους διορθώνω όταν το ξεχνούν!
4. Ονόμασε κάτι που θα ήθελες να κάνεις πριν πεθάνεις.
Να έχω ΖΗΣΕΙ!
5. Μιά τροφή χωρίς την οποία δεν μπορείς να ζήσεις.
Το καλό κρασί.
6. Μιά φράση που χαρακτηρίζει τον τρόπο που ζεις.
Ζήσε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία σου. (Δεν το καταφέρνω πάντα, αλλά προσπαθώ να το θυμάμαι...)
7. Ποιό είναι το τραγουδι που ακούς περισσότερο στο i Tunes.
Αυτή την εποχή, Tarrango (Club Des Belugas)
8. Tι στυλ θεωρείς ότι έχεις;
Με τζιν, λευκό πουκάμισο και snickers είμαι ο εαυτός μου.
9. Αγαπημένος σου αριθμός
Ο αριθμός εννέα.
10. Δύο χόμπι σου.
Φωτογραφία, γράψιμο.
11. Δύο χαρακτηριστικά που μισείς ή σε ενοχλούν.
Αχαριστία, αδιαφορία.
12. Απόλαυση που σου δημιουργεί ενοχές
PIZZA, γιατί δε σταματάω ποτέ μετά το δεύτερο... τρίτο... τέταρτο... και βάλε... κομμάτι!
13. Ποιο είναι το αγαπημένο σου vampire;
Ο "Angel", γιατί αποζητά απεγνωσμένα την εξιλέωση. Τα υπόλοιπα βαμπίρ με αφήνουν παγερά αδιάφορη.
14. Αγαπημένα Cartoon.
Κογιότ vs ΜπιΜπιπ! Θέλω έστω μια φορά να την πατήσει το ΜπιΜπιπ! Κακό το κογιότ, δε λέω... αλλά όχι και τόόόσο θύμα, πονάει η ψυχή μου!!!
15. Ποιο είναι πιο σημαντικό: αγάπη, φήμη, δύναμη, ή λεφτά;
Αγάπη... με διαφορά!
16. Αν μπορούσες να ζεις σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο, ποια θα ήταν, και γιατί;
Στο "σήμερα", αλλά να είχα γεννηθεί τη δεκαετία του '80. Δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ με το χρόνο...
17. Μπορείς να θυμηθείς, τι έκανες σαν σήμερα, ένα χρόνο πριν;
Ήταν Πέμπτη και δούλευα μέχρι αργά το βράδυ.

Μανιταροσπιτάκι με γλόμπο!

2011-04-06T23:53:00.001+03:00

Σας ευχαριστώ για τις συμβουλές στην προηγούμενη ανάρτησή μου και σας παρουσιάζω το δικό μου μανιταροσπιτάκι! Το έφτιαξα τελικά με αυτοξηραινόμενο βαρύ πηλό, αλλά δεν είναι καθόλου βαρύ, αφού το στρώμα γύρω από τον γλόμπο είναι λεπτό όπως και το καπελάκι. Τα κίτρινα κομμάτια φτιάχτηκαν χωριστά και αφού στέγνωσαν, τα έβαψα και τα κόλλησα με ατλακόλ. Αυτοσχεδίασα λίγο στο βάψιμο, χρησιμοποίησα χρώματα πορσελάνης στις δύο μοναδικές αποχρώσεις που είχα στο σπίτι, και στην κορφή έβαλα δερματάκι με χάντρες, γιατί βαρέθηκα να ψάξω για σωληνάκια. Η μεγάλη μου κόρη μού είπε πως από χρωματικής άποψης μοιάζει περισσότερο με καρότο παρά με μανιτάρι, αλλά δεν πτοούμαι, καθότι καλλιτεχνική αδεία επιτρέπονται τα πάντα! Δεν έβγαλα φωτογραφίες βήμα-βήμα, γιατί δεν ήμουν καθόλου σίγουρη πως θα πετύχει. Επιφυλάσσομαι στο δεύτερο...

Παρακαλώ... τα φώτα σας!!!

2011-04-01T13:54:00.000+03:00

Πριν από χρόνια είχα αγοράσει από τη Λήμνο ένα στολιδάκι που αγαπάω πολύ. Είναι το μανιταροσπιτάκι της φωτογραφίας.

Όπως ίσως θα καταλάβατε, το εσωτερικό του είναι ένας γλόμπος σε σχήμα αχλαδιού, με το μέρος που βιδώνει προς τα επάνω και ντυμένος με... εδώ κολλάω. Πηλός δεν είναι, είναι ελαφρύ, είναι συνθετικό υλικό, αλλά είναι δυνατόν να είναι fimo ή cernit; Πώς θα μπορούσε να ψηθεί μαζί με τον γλόμπο; δε θα έσπανε; Στην κορφή έχει δυο εύκαμπτα σωληνάκια και το κομμάτι στο οποίο στηρίζεται η πετρούλα, είναι σκληρό και σαγρέ. Βάζω μερικές φωτο ακόμα, από άλλες γωνίες, μήπως καταλάβει καμιά σας κάτι περισσότερο. Θέλω να το αντιγράψω με άλλα χρώματα, παιδικά, αλλά δεν ξέρω τι υλικό να χρησιμοποιήσω. Α, και κάτι ακόμα: Στο υλικό είναι ορατά αρκετά δακτυλικά αποτυπώματα ή τουλάχιστον έτσι μοιάζουν, πράγμα που σημαίνει πως το υλικό στρώνεται με το χέρι. Αυτά!
Any ideas???

Congratulations Giveaway Winners!

2011-03-29T22:39:00.000+03:00

Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη συμμετοχή σας στο πρώτο μου Giveaway και να πω πως χαίρομαι σαν παιδάκι, κάθε φορά που βρίσκω ένα σχόλιό σας σε κάποια ανάρτηση. Η καθημερινή αυτή επαφή έγινε πια αγαπημένη συνήθεια που με χαλαρώνει, και κάθε μια από εσάς αποτελεί με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο πηγή έμπνευσης για νέες δημιουργίες. Να είστε όλες καλά!
Οι συμμετοχές ήταν συνολικά 26, δεν μέτρησαν δύο διπλά σχόλια καθώς και τα δικά μου, και τα ονόματα γράφτηκαν όπως εμφανίζονται δίπλα στα εικονίδιά σας.

Τυλίχτηκαν επιμελώς κι έκαναν βουτιά στο με decoupage φιλοτεχνημένο βαζάκι μου,

απ' όπου βγήκαν τα τρία πιο άτακτα!

Πριν όμως σας αποκαλύψω τα ονόματα, ας δούμε το δωράκι (Χ3) μέσα από την περιγραφή που σας είχα κάνει:

Δεν κρεμιέται, μπορεί όμως να ακουμπήσει σε τοίχο

Αν συνδυαστεί με άλλα του είδους του, μπορεί ακόμα και να στολίσει μια γωνιά

Κάποια, όχι βέβαια το δικό μου, αποτελούν και μόνα τους μοναδικά στολίδια των οποίων η αξία δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί, ακόμα και από τους πλέον απαιτητικούς.

Τα βασικά του χρώματα είναι το άσπρο και το μαύρο...

Το τελείωμά του είναι σε γυαλιστερό σκούρο καφέ, με κάποιες πιο ανοιχτόχρωμες λεπτομέρειες, περισσότερες μπροστά,

λιγότερες πίσω.

Όπως θα καταλάβατε, πρόκειται για ένα βιβλίο, είναι ό,τι πιο "χειροποίητο" έχω κάνει, κι αν δεν χρησιμοποίησα ψαλίδια, κοπίδια, κόλλες, πλακάκια, στόκο, μπογιές κ.λ.π, τα χέρια μου δε σταμάτησαν να δουλεύουν για αρκετούς μήνες. Εύχομαι, όσο διασκέδασα εγώ γράφοντάς το, άλλο τόσο να το χαρούν κι οι τρεις τυχερές φίλες, δύο παλιότερες και μια νεότερη της παρέας!

Το "Asteri", κατά κόσμον "Μαρία", από το ιστολόγιο http://asteratikouzina.blogspot.com/ ,
η "Νίκη", νεότερη φίλη, από το ιστολόγιο http://oneiropeioio.blogspot.com/
& η "Διασκέσις" , κατά κόσμον "Άννα", από το ιστολόγιο http://diaskeseis.blogspot.com/

Κορίτσια, αύριο θα σας στείλω μήνυμα για να συνεννοηθούμε για την αποστολή.
Καλό βράδυ σε όλη τη "Γειτονιά" :-))

Giveaway time

2011-03-23T23:35:00.001+02:00

Έφτασα τους 75 αναγνώστες και νομίζω πως είναι ώρα να δώσω κι εγώ κάποιο δωράκι. Αφήστε σχόλιο σ' αυτή την ανάρτηση και ανάλογα με τις συμμετοχές, θα κληρωθούν την ερχόμενη Τρίτη, στις 29 Μαρτίου, 2 ή 3 ίδια δώρα. Δε θα μαρτυρήσω τι, θα πω μόνο πως είναι ό,τι πιο "χειροποίητο" έχω κάνει μέχρι σήμερα. Τα υλικά από τα οποία αποτελείται είναι φαντασία και μεράκι, μου κόστισε ώρες προσωπικής δουλειάς και είναι το πιο αγαπημένο μου "δημιούργημα".

Σελιδοδείκτες

2011-03-19T14:06:00.000+02:00

Σ' ένα από τα ομορφότερα δώρα, το βιβλίο, μπορούμε να προσθέσουμε μια πιο προσωπική πινελιά μ' έναν χειροποίητο σελιδοδείκτη. Πάντα μου άρεσαν οι σελιδοδείκτες κι έχω διάφορους, μεταλλικούς, μαγνητικούς, από ύφασμα, μέχρι τους πιο απλούς, διαφημιστικούς. Σήμερα έκανα μια δοκιμή ντύνοντας με την τεχνική της χαρτοπετσέτας χαρτόνι το οποίο πλαστικοποίησα στη συνέχεια. Στο κάτω μέρος έκανα μια μικρή τρύπα με το εργαλείο που άνοίγουμε τρύπες στις ζώνες, έδεσα δερματάκι και κρέμασα ξύλινες χάντρες.
Είναι μια ωραία χειροτεχνία που θα μπορούσαν να κάνουν και τα παιδιά, για δώρα σε φίλους, όχι βέβαια με χαρτοπετσέτα, αλλά ζωγραφίζοντας σε χρωματιστά χαρτόνια κάνσον, κολλώντας αυτοκόλλητα ή γράφοντας απλά το όνομα του παραλήπτη. Με την πλαστικοποίηση προστατεύεται το χαρτόνι κι αποτελεί ένα όμορφο αναμνηστικό.
Αυτά για σήμερα, καλό Σ/Κ σε όλες και όλους :-)

Τα παιδία παίζει... γραπτώς!

2011-03-16T09:08:00.000+02:00

Η Konstantina μού έριξε το μπαλάκι για ένα "χειρόγραφο" παιχνίδι, και φυσικά δεν μπορώ να πω όχι, καθότι τα παιδία ευχαρίστως παίζει!
Έχουμε και λέμε λοιπόν... Πρέπει να απαντήσω "χειρογράφως" στις ακόλουθες ερωτήσεις:

1. Πώς σε λένε / όνομα του μπλογκ σου;

2. Ποιά είναι η διεύθυνση URL του μπλογκ σου;

3. Γράψε, "Η γρήγορη καφέ αλεπού πηδάει πάνω από τον τεμπέλη σκύλο".

4. Αγαπημένο απόφθεγμα;

5. Το αγαπημένο σου τραγούδι;

6. Το αγαπημένο σου συγκρότημα / τραγουδιστές;

7. Οτιδήποτε άλλο θα ήθελες να πεις;

8. 8 bloggers για να συμμετάσχουν κι αυτοί στο παιχνίδι.

10 πράγματα που αγαπώ...

2011-03-10T20:23:00.001+02:00

Το βραβείο αυτό μου το χάρισε η "Δημιουργία", πριν από αρκετό καιρό είναι η αλήθεια, και σύμφωνα με τους κανόνες πρέπει να αναφέρω 10 πράγματα που αγαπώ. Δύσκολο να διαλέξω, αλλά θα προσπαθήσω. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Αγαπώ τη μουσική. Με ταξιδεύει μοναδικά...
Αγαπώ τη βροχή. Με μελαγxολεί γλυκά...
Αγαπώ το απέραντο γαλάζιο. Αισθάνομαι ελεύθερη...
Αγαπώ τα όνειρα. Μου δίνουν φτερά...
Αγαπώ τον σκέτο, δυνατό καφέ. Φουλ γεύση...
Αγαπώ τους ήρωες της φαντασίας μου. Με συναρπάζουν...
Αγαπώ τα λίγα λόγια. Λένε πολλά...
Αγαπώ τη δουλειά μου. Μου δίνει ενέργεια...
Αγαπώ τους δικούς μου ανθρώπους. Νιώθω ασφαλής...
Αγαπώ τη ζωή...

Κι επειδή το συγκεκριμένο βραβείο πέρασε απ' όόόλη σχεδόν τη γειτονιά,
το αφιερώνω σε όλους, όσοι λατρεύουν να δημιουργούν :))

Καληνύχτα με Bizet...

2011-03-07T03:12:00.003+02:00

Έχω πολύ καιρό να μπω στη "γειτονιά" κι έχω χάσει πολλά επεισόδια! Η δημιουργικότητα έχει χτυπήσει κόκκινο και δεν πρόκειται να προλάβω να δω ούτε τα μισά... Για να είμαι ειλικρινής τελευταία δεν έχω και πολλή διάθεση για κατασκευές, γι αυτό είπα να δώσω ένα κάπως διαφορετικό παρών. Η άρια του Nadir από την όπερα του George Bizet "Les Pêcheurs de Perles" (Αλιείς μαργαριταριών), σε μια "διαφορετική" εκτέλεση από τον David Gilmour

Και για όσους προτιμούν την κλασική εκτέλεση, Nicolai Gedda!

Bonne nuit a tous...

Φωτιστικό με χαρτοπετσέτα / decoupage

2011-02-08T21:39:00.000+02:00

Ένα απλό ορθογώνιο φωτιστικό απέκτησε χρώμα με την κατάλληλη χαρτοπετσέτα, αν και η φωτό αδικεί πολύ το αποτέλεσμα που είναι πολύ πιο φωτεινό και ζωντανό.

Βραβείο!!!

2011-01-14T09:07:00.002+02:00

Το Μαράκι είχε την καλοσύνη να με τιμήσει με το παραπάνω βραβείο και την ευχαριστώ πολύ-πολύ γι' αυτό!

Με τη σειρά μου, το απονέμω κι εγώ σε 10 ιστολόγια που αξίζουν την προσοχή σας, παραλείποντας κάποια που βραβεύθηκαν ήδη από τη Χαρά και τη Μαρία.

http://aneraida.blogspot.com/ γιατί είναι το πρώτο ιστολόγιο της "γειτονιάς" που επισκέφθηκα και κόλλησα!

http://misirloumisirlou.blogspot.com/
            γιατί είναι τρελλούτσικη και δεν κολλάει πουθενά!!!
http://chrisoscreations.blogspot.com/ γιατί με εκπλήσσει με κάθε νέα δημιουργία

http://noprogramm.blogspot.com/ για τις αναρτήσεις που δεν έχουν σχέση με κατασκευές. Ο
"Καλλιτέχνης" φαίνεται κι εκεί...

http://lamproukam.blogspot.com/ γιατί ό,τι κάνει, το κάνει με αγάπη και μεράκι

http://apotaherakiamou.blogspot.com/ γιατί μας έκρυβε το ταλέντο της στη ζωγραφική

http://art-at-home.blogspot.com/ γιατί ,θες δεν θες, ενθουσιάζεσαι κι εσύ μαζί της (βλ. σπαγγοχιονάνθρωπος)

http://katidikomou.blogspot.com/ γιατί θα βρει πάντα χρόνο να κάνει κάτι δικό της

http://lilaspurplethoughts.blogspot.com/ & http://asteratikouzina.blogspot.com/ γιατί τα "σπιτάκια" τους μοσχοβολούν και μου ανοίγουν την όρεξη σε κάθε μου επίσκεψη

Σίγουρα παρέλειψα κάποια ιστολόγια, αλλά τι να κάνω;;; Συμμορφώθηκα με τον κανόνα των "10".

Σας ευχαριστώ όλες για την παρέα και για όσα δίνετε και μοιράζεστε καθημερινά μαζί μας.

Κατασκευές με "Παζλ", συνέχεια...

2011-01-12T10:14:00.000+02:00

Δύο ακόμη δώρα που έφτιαξα στη διάρκεια των γιορτών και βρήκα επιτέλους χρόνο να ανεβάσω. Την πιατέλα την έφτιαξα με τον τρόπο που περιγράφεται εδώ, μόνο που χρησιμοποίησα δύο χρώματα βιτρό. Την κορνίζα του καθρέφτη την ψέκασα αρχικά με ασημί σπρέι, αφού στέγνωσε, άπλωσα επάνω κομμάτια παζλ και την ψέκασα ξανά με μοβ σπρέι. Είχα καλύψει φυσικά τον καθρέφτη με χαρτί για να μην λερωθεί.

"Ανεραϊδένιος" Καθρέφτης

2011-01-03T15:33:00.000+02:00

Η πρώτη μου ανάρτηση για το 2011 είναι ένας καθρέφτης που έφτιαξα μέσα στις γιορτές, για μια πιτσιρίκα 3 χρόνων. Τη χαρτοπετσέτα που χρησιμοποίησα, με τις πεταλούδες, τις καρδούλες και τα λουλουδάκια, μου την είχε στείλει το καλοκαίρι η γλυκιά μας Ανεράιδα, όταν κέρδισα ένα καδράκι της σε μια κλήρωση που έκανε. Έτσι λοιπόν, έγινε ο καθρέφτης μου... "Ανεραϊδένιος" και θα πω χωρίς ίχνος μετριοφροσύνης πως άρεσε πολύ, όχι μόνο στη μικρούλα, αλλά και στη μαμά της!

Ρόδια - Γούρια " à la elenfly"

2010-12-31T11:13:00.000+02:00

Ανήμερα Πρωτοχρονιάς που μαζεύεται όοοολη η οικογένεια στο δικό μας σπίτι, 12-14 μεγάλοι και 6 παιδιά, συνηθίζω να βάζω για τους μεγάλους -τα παιδιά βρίσκουν τα δώρα τους στο δέντρο- ένα συμβολικό δωράκι δίπλα στο πιάτο τους. Πέρυσι τα έφτιαξα μόνη μου, μπρελόκ και γούρια για τον καθένα ξεχωριστά. Φέτος σκεφτόμουν τι να κάνω που να μην χρειάζεται πολύ χρόνο και να είναι όμορφο κι έπεσα πάνω στα ρόδια της elenfly που την ευχαριστώ ιδιαίτερα για την ανάρτηση!!! Τα έφτιαξα λοιπόν με εφημερίδα και μετά πηλό, σύμφωνα με τις οδηγίες, τα έβαψα με χρυσό σπρέι και λίγο κόκκινο στο τέλος και έκοψα καρδούλες από τσόχα, γιατί δεν είχα τόσο μικρά κουπ-παπ για να τα κόψω από πηλό. Έφτιαξα 7, ένα για κάθε σπιτικό και ελπίζω να αρέσουν και να φέρουν τύχη σε όλα τα μέλη της οικογένειας. Το ίδιο εύχομαι και σε όλες και όλους σας. Καλή Χρονιά με ευτυχία και υγεία!

Τραπέζια με πλακάκι

2010-12-26T12:07:00.005+02:00

Δύο μικρά τραπέζια 40Χ40 ντύθηκαν με πλακάκι σε τρία χρώματα. Επειδή πρόκειται να μπουν στον ίδιο χώρο, σκέφτηκα να τα κάνω χρωματικά κάπως αντίθετα μεταξύ τους, για να μη φαίνονται μονότονα και νομίζω πως το αποτέλεσμα δικαίωσε την επιλογή μου. Αυτή τη φορά έβγαλα φωτογραφίες σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, βήμα-βήμα, μέχρι το τελικό φινίρισμα. Πληροφορίες σχετικά με τα υλικά και το κόστος μπορείτε να βρείτε και στην ανάρτησή μου Τραπέζια ντυμένα με ψηφίδα / πλακάκι

Τα υλικά που χρειάστηκα: Σφυρί, κόφτης πλακιδίων, έτοιμη κόλλα πλακιδίων και φυσικά… πλακάκια.

Η έτοιμη κόλλα είναι όπως φαίνεται στη φωτογραφία.

Στρώνουμε ένα χαλάκι εργασίας, βάζουμε ένα-ένα πλακάκι μέσα σε μία σακούλα, με την καλή του πλευρά να κοιτάει στο πάτωμα, και το σπάμε με το σφυρί χτυπώντας πάνω από τη σακούλα, έτσι ώστε να μην πετιούνται κομμάτια γύρω μας. Έπειτα σχηματίζουμε το περίγραμμα του τραπεζιού -χωρίς να κολλάμε-, διαλέγοντας τις γωνίες που μας ταιριάζουν καλύτερα και τα κομμάτια που έχουν μία ίσια πλευρά. Αν χρειαστεί, προσαρμόζουμε κάποια στα μέτρα μας με τη βοήθεια του κόφτη. Στα συγκεκριμένα τραπέζια χρειάστηκε να στρογγυλέψω τις γωνίες για να ταιριάζουν με εκείνες των τραπεζιών.

Αφού σχηματίσουμε το περίγραμμα, αρχίζουμε να κολλάμε ξεκινώντας πρώτα με τις γωνίες. Έπειτα τελειώνουμε μία-μία τις πλευρές. Αν χρειαστεί να κόψουμε κάποιο κομμάτι στην άκρη για καλύτερη προσαρμογή, το κάνουμε.

Το γέμισμα του πλαισίου είναι πιο εύκολο. Αραδιάζουμε κομμάτια στην επιφάνεια του τραπεζιού και πειραματιζόμαστε. Όταν μας ικανοποιεί το αποτέλεσμα, αρχίζουμε να κολλάμε και συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο, μέχρι να φτάσουμε στο κέντρο. Με τον κόφτη κόβουμε μόνο όταν δεν μας ταιριάζει κανένα κομμάτι. Το ακανόνιστο σπάσιμο με το σφυρί δίνει ωραία σχήματα και όπως βλέπετε εγώ έχω χρησιμοποιήσει κομμάτια όλων των μεγεθών. Είναι σημαντικό να βάζετε λεπτή στρώση κόλλας στο πλακάκι, έτσι ώστε να μη χρειάζεται μετά ιδιαίτερο αλφάδιασμα.

Καμιά φορά ξεφεύγει λίγη κόλλα παραπάνω, γι’ αυτό καθώς προχωράμε προς το κέντρο, δοκιμάζουμε με έναν μακρύ χάρακα, αν είναι η επιφάνεια στο ίδιο ύψος. Όταν κάποιο κομμάτι βρίσκεται πιο ψηλά, το πατάμε με το χάρακα, μέχρι αυτός να πατήσει ίσια. Προσωπικά δεν έχω καταφέρει μέχρι τώρα να πετύχω την απόλυτα ίσια επιφάνεια, αλλά εκεί είναι και η γοητεία του χειροποίητου.

Κάπως έτσι φαίνεται το τραπέζι αφού έχει τελειώσει το κόλλημα. Τα κενά είναι αλλού μεγαλύτερα κι αλλού μικρότερα. Στο σημείο αυτό πρέπει να αφήσουμε την κόλλα να στεγνώσει πολύ καλά. Εγώ στοκάρω πάντα την επόμενη μέρα.

Το δυσκολότερο στάδιο είναι κατά τη γνώμη μου η επιλογή του χρώματος του στόκου.Εδώ την πάτησα κυριολεκτικά με αποτέλεσμα να κάνω διπλάσιο κόπο και στο τέλος τα τραπέζια να έχουν ατέλειες, που ευτυχώς δε φαίνονται, παρά μόνο από κοντά. Συνήθως χρησιμοποιώ λευκό στόκο που τον χρωματίζω με ακρυλικό χρώμα. Αυτή τη φορά είπα να βάλω έναν με χρώμα που είχε περισσέψει από την κατασκευή του σπιτιού. Έλα όμως που βγήκε πολύ πιο έντονος, με αποτέλεσμα να μην ξεχωρίζουν τα πορτοκαλί πλακάκια! Ευτυχώς που δεν είχαν γεμίσει καλά όλα τα κενά κι έτσι έφτιαξα δεύτερο στόκο, αναμιγνύοντας τον χρωματιστό με λευκό, πρόσθεσα και λίγο κίτρινο ακρυλικό και το ξαναπέρασα. Στη φωτο φαίνεται ο έντονος στόκος. Αυτόν που φαίνεται στην πρώτη φωτο τον έφτιαξα την επόμενη μέρα που ήμουν μόνη. Το πρόβλημα ήταν πως μετά το τρίψιμο, εμφανίστηκε σε κάποια σημεία ο έντονος στόκος και δημιούργησε "λεκεδάκια".

Για το στοκάρισμα χρησιμοποιώ μια πλαστική σπάτουλα για ζύμη κέικ! Δυστυχώς έσβησα κατά λάθος τη φωτογραφία που δείχνει πώς φαίνεται το τραπέζι αφού απλώσουμε το στόκο, οπότε θα το περιγράψω: Παίρνουμε στόκο με τη σπάτουλα, τον αφήνουμε πάνω στην επιφάνεια και τον απλώνουμε με τη σπάτουλα προς κάθε κατεύθυνση, έτσι ώστε να γεμίζουν τα κενά λερώνοντας ταυτόχρονα τα πλακάκια. Πώς απλώνει ο Παρλιάρος κάποια υλικά επάνω στον πάγκο και τα δουλεύει πέρα-δώθε με τη σπατουλίτσα του;;; Ακριβώς έτσι!!! Αφού τελειώσουμε, αφήνουμε καμιά ωρίτσα να σταθεί ο στόκος και μετά απομακρύνουμε με ένα καλά στιμμένο σφουγγάρι ό,τι περισσεύει. Την επόμενη μέρα -αν τελειώσουμε βράδυ- ή το βράδυ -αν τελειώσουμε πρωί- κάνουμε το τελικό καθάρισμα, χρησιμοποιώντας την πράσινη πλευρά από ένα σφουγγάρι πιάτων. Βρέχουμε, στίβουμε και μετά τρίβουμε τον στόκο που έχει κολλήσει στα πλακάκια, μέχρι να γυαλίσουν. Για πρώτη φορά χρησιμοποίησα σήμερα κι ένα σιλικονούχο διάλυμα για το φινίρισμα. Είχα διαβάσει κάπου στο διαδίκτυο πως τα ψηφιδωτά πρέπει να "σφραγίζονται" αφού τελειώσουν. Ρώτησα λοιπόν στο κατάστημα δομικών υλικών όπου ψωνίζω διάφορα, και μου έδωσαν ένα διάλυμα που υποτίθεται πως προστατεύει τον αρμό από το λέρωμα, και διευκολύνει στο καθάρισμα.Θα δείξει... Πάντως στην αφή φαίνεται κάποια διαφορά.

Και ιδού το αποτέλεσμα: